ایران کارگر > اخبار > اخبار کارگری > ” کار برای کسب روزی جهاد بشمار می آید ” به قلم پویان، کارگر گروه ملی فولاد اهواز

” کار برای کسب روزی جهاد بشمار می آید ” به قلم پویان، کارگر گروه ملی فولاد اهواز

کار
ایران ـ کارگری

” کار برای کسب روزی جهاد بشمار می آید ” به قلم پویان، کارگر گروه ملی فولاد اهواز

سال‌هاست که از بلندگوهای تبلیغاتیِ کشورمان شنیده‌ایم که ” کار برای کسب روزی، جهاد بشمار می‌آید “.
فارغ از جنبه دینی آن، این گفته درست و صحیحی است. در شرایط سخت و طاقت فرسای کارخانجات و کارگاه‌های تولیدیِ فرسوده ، نبود ابزار و تکنولوژی‌های پیشرفته و عدم وجود سیستم‌های کافی حفاظت فردی و ایمنی، کارگر مجبور است با وسایل کاملا ابتدایی که در بیشتر اوقات همان هم از وی دریغ می‌شود به کار بپردازد.

نکته اصلی این است که با وجود این مشکلات و سختی‌ها، کارگر باید به جهادی مضاعف دست‌زده تا حقوق جهاد اولیه خود را از کارفرما پس بگیرد.
در حوزه کار و در چهل سالِ گذشته اگر عمده مشکلاتِ جامعه کارگری به قراردادهای ظالمانه سفید امضا، نبود امنیت شغلی، بیمه و دستمزد پایین مربوط میشد، اینک نه تنها این مشکلات رفع نگردیده و همچنان به قوت خود باقی است، بلکه عدم پرداختِ همان حقوق اندک و ناچیز هم به آن اضافه گشته و باعث شده تا کارگر به لحاظ معیشتی در رنج و سختی بی پایانی قرار بگیرد.

بسیاری از انقلاب‌های قرن اخیر با شعار حمایت از طبقه محروم جامعه شکل گرفته‌اند. حکومت اسلامی در ایران هم از ابتدای روی کار آمدن یکی از اهداف خود را بیرون کشیدن قدرت از دست مستکبران و در اختیار قرار دادن آن به مستضعفان عنوان می‌نمود؛ امّا در مقام عمل تصویب قوانینِ ظالمانه کار در سال‌های گذشته، نشان از ناکارآمدی و ناکافی بودن این قوانین و فاصله گرفتن از شعارهای طرح شده در سال‌های اولیه این انقلاب دارد.

قانون کار هیچگاه به نفع جامعه کارگری نبوده و نیست و هرگز قادر نبوده تا مطالبات جامعه کارگری را تأمین و تحولی در زندگی کارگران ایجاد نماید.
مطابق مفاد مصرح در قانون کار؛ حاکمیت موظف است در جمیع قراردادهای کار بین کارگر و کارفرما حضور داشته باشد و ضمن نظارت دقیق بر این قراردادها، اگر اجحافی صورت بگیرد دخالت کرده و حقوق مادی و معنوی کارگر که بر عهده کارفرماست را تعیین و اخذ نماید.

امّا آنچه که تاکنون دیده‌ایم خلاف این است؛ به این معنی که کارفرما با مناسبات و روابطی که با سطوح بالایِ مدیریتی و سیاسی دارد از پرداخت حقوق کارگر خودداری کرده و در این تخلف آشکار، مصون از هرگونه مجازات قانونی و رسیدگی‌های لازم است.

در این میان هرگاه زبانِ بی زبان کارگر به اعتراض گشوده می‌شود، دستگاه‌های امنیتی و انتظامی، آن را با ارعاب، فشار، سرکوب، شکنجه و زندان پاسخ می‌دهند و عملا در جهت تأمین منافع کارفرما و صاحبان قدرت و نفوذ گام بر می‌دارند.

با این وجود حرکت رو به جلو کارگران بیدار هرگز متوقف نشده و مبارزه بی‌امان با کارفرمایان قدرت‌طلب و پول‌پرست، همچنان ادامه دارد.
اکنون جامعه کارگری به خود آمده است و دور نخواهد بود روزی که کارگر به عنوان محورِ اصلی جامعه و سرمایه انسانی؛ عزت‌مندانه و با احساس غرور، نقش کلیدی خود در تحولات و مناسبات اجتماعی و حتی سیاسی آینده را ایفا نماید…

پویان، کارگر گروه ملی فولاد اهواز

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment