ایران کارگر > اخبار > اخبار اقتصادی > مهاجرت اجباری سیستانیها در پی خشکی تالاب هامون

مهاجرت اجباری سیستانیها در پی خشکی تالاب هامون

عکس مهاجرت مردم سیستان

ایران –  مهاجرت

مهاجرت اجباری سیستانیها در پی خشکی تالاب هامون

رودخانه هامون در مرز مشترک ایران و افغانستان قرار دارد که در طول سال های طولانی دستخوش قراردادهای گوناگون بین مقامات ایرانی و افغانی قرار گرفته است.

به گزارش کمپین فعالین بلوچ به نقل از  ندای هیرمند؛ منابع کمیاب آب در مرز دو کشور باعث شده است تا هر کدام  از دو دولت آب های دریاچه هامون را همانند طلا مهم بدانند و سهم خود را از دریاچه خواهان باشند؛ در این بین مقامات دولتی افغانستان که منشا سرچشمه هامون در دست آنها قرار دارند سهم اندکی را برای دولت ایران در نظر گرفته اند.

این دریاچه در جنوب شرقی ایران و در شمال استان سیستان و بلوچستان قرار دارد و نیمه بیشتر آن در قسمت های زابل ایران واقع شده است؛ آب دریاچه هامون از کوه های واقع در کشور افغانستان سرچشمه می گیرد و منبع درامدی برای مردم محلی محسوب می شود.

در طول این سالها حتی افغان ها کمتر از سهم قرارداد نیز آب به ایران تقسیم کرده اند به گونه ای که در سال ۱۳۸۷ به گفته حسن قشقاوی، سخنگوی وزارت خارجه وقت ایران  دولت افغانستان آب هیرمند را به مدت هفت ماه به روی ایران قطع کرده است.

امرار معاش مردم منطقه سیستان که بیشتر کشاورز و دامدار هستند به آبگیری دریاچه هامون بستگی دارد به گفته مردم محلی مدیریت صحیح در اداره آب می تواند ماه های طولانی تری آب را در دریاچه نگه دارد.

شهرستان هیرمند یکی از پنج شهر منطقه سیستان است که در شمال استان سیستان و بلوچستان قرار دارد ؛ بخش اعظمی از دریاچه هامون در بخش قرقری این شهرستان واقع شده است.

یکی از کشاورزان منطقه زابل می گوید بیشتر دام های منطقه سیستان به دلیل خشکسالی از بین رفته اند و شغل هایی همانند صیادی و کشاورزی نیز کم رونق شده است.

دریاچه هامون تا کمتر از دو دهه قبل هر ساله پذیرای بیش از ۱ میلیون پرنده مهاجر بود.

با نابودی هامون ۱۵ هزار صیاد بیکار شدند و زنانی که با بهره گیری از نی‌های دریاچه به تولید صنایع دستی اشتغال داشتند منبع درآمد خود را از دست دادند.

دامداران سیستانی مهاجرت کردند و ۸۰۰ روستا تحت تاثیر هجوم شن‎های روان دریاچه قرار گرفته است.

رودخانه هامون در مرز مشترک ایران و افغانستان قرار دارد که در طول سال های طولانی دستخوش قراردادهای گوناگون بین مقامات ایرانی و افغانی قرار گرفته است.

به گزارش کمپین فعالین بلوچ به نقل از  ندای هیرمند؛ منابع کمیاب آب در مرز دو کشور باعث شده است تا هر کدام  از دو دولت آب های دریاچه هامون را همانند طلا مهم بدانند و سهم خود را از دریاچه خواهان باشند؛ در این بین مقامات دولتی افغانستان که منشا سرچشمه هامون در دست آنها قرار دارند سهم اندکی را برای دولت ایران در نظر گرفته اند.

این دریاچه در جنوب شرقی ایران و در شمال استان سیستان و بلوچستان قرار دارد و نیمه بیشتر آن در قسمت های زابل ایران واقع شده است؛ آب دریاچه هامون از کوه های واقع در کشور افغانستان سرچشمه می گیرد و منبع درامدی برای مردم محلی محسوب می شود.

در طول این سالها حتی افغان ها کمتر از سهم قرارداد نیز آب به ایران تقسیم کرده اند به گونه ای که در سال ۱۳۸۷ به گفته حسن قشقاوی، سخنگوی وزارت خارجه وقت ایران  دولت افغانستان آب هیرمند را به مدت هفت ماه به روی ایران قطع کرده است.

امرار معاش مردم منطقه سیستان که بیشتر کشاورز و دامدار هستند به آبگیری دریاچه هامون بستگی دارد به گفته مردم محلی مدیریت صحیح در اداره آب می تواند ماه های طولانی تری آب را در دریاچه نگه دارد.

شهرستان هیرمند یکی از پنج شهر منطقه سیستان است که در شمال استان سیستان و بلوچستان قرار دارد ؛ بخش اعظمی از دریاچه هامون در بخش قرقری این شهرستان واقع شده است.

یکی از کشاورزان منطقه زابل می گوید بیشتر دام های منطقه سیستان به دلیل خشکسالی از بین رفته اند و شغل هایی همانند صیادی و کشاورزی نیز کم رونق شده است.

دریاچه هامون تا کمتر از دو دهه قبل هر ساله پذیرای بیش از ۱ میلیون پرنده مهاجر بود.

با نابودی هامون ۱۵ هزار صیاد بیکار شدند و زنانی که با بهره گیری از نی‌های دریاچه به تولید صنایع دستی اشتغال داشتند منبع درآمد خود را از دست دادند.

دامداران سیستانی مهاجرت کردند و ۸۰۰ روستا تحت تاثیر هجوم شن‎های روان دریاچه قرار گرفته است.

mahajerat3

mahajerat4

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment