ایران کارگر > اخبار > اخبار اجتماعی > سـیـاسـت‌هـای دولــت در قـبـال بی‌آبی و تــشــنــگــی دادن بــه مــردم

سـیـاسـت‌هـای دولــت در قـبـال بی‌آبی و تــشــنــگــی دادن بــه مــردم

بی‌آبی
ایران ـ اجتماعی

سیاست‌های دولت در قبال بی‌آبی و تشنگی دادن به مردم

گزارشی که در زیر ملاحظه می‌کنید، قسمت‌هایی از یک گزارش واقعی در رابطه با بی‌آبی در استان سیستان و بلوچستان می‌باشد که بصورت مستند، تهیه شده است. سوال این است که آیا این نظام فقط با مردم محروم سیستان و بلوچستان این سیاست های ضد مردمی را پیش می‌برد یا اینکه این  خصیصه ذاتی نظام جمهوری اسلامی است که با توجه به شرایط آب و هوایی هر منطقه سیاست های ضد مردمی‌اش را بر علیه آن مردم در منطقه و در کل بر همه مردم این میهن اعمال کرده و مردم را به ورطه نابودی می‌کشد .

بی‌آبی

بعد از اعتراضات و تظاهرات کشاورزان ورزنه اصفهان به خاطر ندادن سهمیه آب به کشاورزان و بدنبال آن بی‌آبی در یکی از پر آب‌ترین استان‌های کشور، یعنی خوزستان  که منجر به اعتراضات شدید  مردم در خرمشهر و آبادان به علت نبود آب آشامیدنی شد .

دیگر نیاز به استدلال و اثبات ندارد که چطور یک حاکمیتی حاضر می شود با مردم خود چنان کند که حتی چنگیز و مغول با آنها نکرده  است.

تشنگی دادن به مردم محروم خرمشهر و آبادان به خاطر انتقال آب آنها به بصره برای خود شیرینی  و  فروش آب کارون  به کویت از کشور ایران که از لحاظ جغرافیایی یکی از کشورهای خشک به حساب می آید و یا اینکه قطع کردن  آب به روی مردم محروم سیستان بلوچستان با سیاست های چندش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آور تبعیض دینی و مذهبی ، دل هر انسانی را به درد می آورد.

توجه شما را به قسمت هایی از این گزارش حقیقی و مستند جلب می‌کنم.

مقدمه

معضل بی‌آبی و خشکسالی و مهاجرت روستائیان به حاشیه شهرها بسیاری از استان‌های ایران را مورد تهدید جدی قرار داده است و استان سیستان و بلوچستان از این قائده استثنا نیست. اما آنچه که محرومترین استان کشور را استثناء می‌کند، عملکرد عامدانه، تبعیضگرایانه و هدفمند دولت در تسریع و تشدید بحران شدید انسانی، حیاتی و “بهداشتی” و حتی امنیتی در سیستان و بلوچستان می‌باشد.

علاوه بر بـُخل آسمان، سیاست‌های  تعمدی دولت در تشدید بحران آب و تسریع روند نابودی و اضمحلال کشاورزی و دامداری (و حتی صیادی) و تسهیل در تعجیل مهاجرت روستائیان کشاورز و دامدار به حاشیه شهرها و همچنین به خارج از استان بشدت نگران کننده است.

بر خلاف سیاست تشویقی آب شیرین کن سازی دولت در استانهای ساحلی، علاوه بر امتناع در صدور مجوز برای آب شیرین کن در سواحل استان، سدسازی بی‌رویه و رها نکردن آب پشت سدها برای تامین آب شرب و آب کشاورزی در پائین دست ها و تبخیر آب در پشت سدها مزید علت شده است.

مضافا، گران شدن روزمره قیمت آب شرب، خصوصی سازی فروش آب شیرین توسط تانکرها در یکی از فقیرترین استانهای کشور، و آتش سوزی ها در باغات و مزارع و نخلستان های بلوچستان، سیاست فهم ناپذیر دولت در قبال بی‌آبی و مدیریت خشکسالی در سیستان و بلوچستان را در زیر سوال برده است.

بی‌آبی

پیشگفتار و مستندات

این مقاله تحقیقی و مستند به دکترین پروژه های راهبردی جمهوری اسلامی در اعمال سیاست دریغ داشتن آب از مردم استان سیستان و بلوچستان و استفاده از آن برای پیشبرد طرح توسعه سواحل مکران که ابعاد امنیتی، نظامی و بخصوص تغییر “توازن نفوس” یا “آمایش جمعیتی” در رابطه با مولفه های هوشمند تسهیل دو پروسه متضاد اما هدفمند “مهاجرفرستی” و “مهاجرپذیری” مورد نگرانی برخی از ساکنان بومی سواحل مکران شده است، می پردازد.

شواهد و مستندات موجود در اذهان برخی از بلوچها این شبهه را ایجاد می کند که ممکن است برای رفع خطر بالقوه امنیتی و تعقیب سیاست نانگاشته، اما استراتژیک “تغییر جمعیتی”، از یک سو سیاست سدسازی بی‌رویه و مهم تر از آن رها نکردن آب سدها و تبخیر آن در زیر آفتاب شدید استان، و از سوی دیگر عدم صدور مجوز دستگاه آب شیرین کن در سواحل استان، بخش هایی از اجزای لایتجزی یک برنامه کلان باشند که اغلب مردم نسبت به آن اشراف اطلاعاتی لازمه را ندارند.

سدسازی و تشدید روند مهاجرت

سیاست سدسازی و رها نکردن آب پشت سدهایی نظیر سد زیردان و سد پیشین باعث نابودی کشاورزی و دامداری و جیره بندی آب در برخی از شهرهای جنوب استان شده است. جیره آب مردم دشتیاری روزانه ۱۵ لیتر است. در حالی که آب پشت سدهای زیردان و پیشین در این منطقه روزانه تبخیر می شود. حتی در مرکز استان نیز تنها ۵۰٪ مردم‌ زاهدان آب شرب بهداشتی با کیفیت دارند و بقیه در تنگنای بی‌آبی در رنج‌اند.

مدیر جهاد کشاورزی شهرستان چابهار خسارت به بخش کشاورزی چابهار را بیش از ۲۶۳ میلیارد تومان برآورد کرده است. بر طبق داده های وزارت جهاد کشاورزی کل تولیدات بخش کشاورزی استان قریب به ۵ میلیون تن محصول بوده است. اما اکنون، بعنوان مثال، بیش از ۶۰ درصد کل جمعیت چابهار حاشیه نشینان روستائی و فقیری هستند که سدسازی و رها نکردن آب سدها همه هستی آنها را به باد فناء داده است.

رشد فزاینده حاشیه نشینی، تکدیگری و بروز ناهنجارهای نابسامان اجتماعی در شهرهای مختلف استان بخصوص در چابهار، ایرانشهر و زاهدان مایه بیم فراوانی شده است. قصه تلخ مهاجرت روستائیان بدلیل خشکسالی ۱۰۰ درصد (بنا به گفته مدیر عامل آب منطقه ای سیستان و بلوچستان) فقط به حاشیه شهرهای استان ختم نمی شود، بلکه جمعیتی کثیری از روستائیان بلوچ و سیستانی به استانهای دیگر کشور از جمله یزد، خراسان، گلستان، تهران و شمال کشور همانند “کولی های آواره و جنگ زده” مهاجرت کرده اند.

خبرگزاری فارس در گزارشی مستند می نویسد: “نفس‌های سیستان به شماره درآمده و مردمان آن اکثرا در حال کوچ و مهاجرت هستند، دیگر چه باید به روز این منطقه بیاید که آقایان مسؤول! و نالایق  کمر همت ببندند و گفتار درمانی را کنار بگذارند؟

.دکتر احمد علی کیخا نماینده سیستان معتقد است مهاجرت گسترده مردم از استان امنیت کشور را به خطر می اندازد. چندی پیش معاون استاندار سیستان و بلوچستان اعلام کرد فقط برای “۵ ماه” آب ذخیره داریم. طنز تلخ این است که رها نکردن آب هیرمند توسط همسایه نامهربان (افغانستان) باعث نابودی سیستان شد. اما رها نکردن آب رودخانه کاجو در سد زیردان و رودخانه سرباز در سد پیشین توسط “خودی های مهربان” باعث نابودی زندگی ساکنان صدها روستا در جنوب استان شده است.

خبرگزاری کار ایران (ایلنا) در گزارشی می نویسد “بیش از دو دهه است که بلوچ‌ها و سیستانی‌ها مهاجرت می‌کنند، با خشک شدن هامون کشاورزی در دشت‌های فراخ سیستان تعطیل شد و زابلی‌ها و بلوچ‌ها راهی جاده‌ها شدند.

گرگان یکی از مقصد‌ها بود. چندهزار سیستانی در جلگه‌های گلستان ساکن شدند. حاشیه ‌های خراسان جنوبی، محلات گوشه و کنار شهر مشهد و بالاخره گروهی هم به پایتخت آمدند. اطراف جاده ساوه، شهریار و قلعه حسن‌خان، سالهاست بلوچ‌ها را در خود جای داده است”. بر اساس گزارش نتايج سرشماري عمومي نفوس و مسكن معاونت برنامه ريزي و نظارت راهبردي رياست جمهوري (مـركـز آمـار ايـران) سیستان و بلوچستان بعد از لرستان در رده دوم استانهای مهاجر فرست، به نسبت جمعیت آن استان است.

پروسه مهاجرت از سیستان و بلوچستان در طی سالهای اخیر رشدی تصاعدی داشته است. کمااینکه حدود ۱۵ ماه پیش به گزارش ایسنا اعلام شد “سیستان وبلوچستان بیشترین آمار مهاجرت فرستی را دارد”. این در حالی است که بر طبق گفته احمد علی کیخا، نماینده مردم سیستان در مجلس شورای اسلامی، نیمی از جمعیت باقی مانده در شهرها تحت پوشش کمیته امداد و بهزیستی هستند.

گسیل دو و نیم میلیون نفر از بقیه نقاط ایران به سواحل دریای عمان بخش مهمی از طرح توسعه سواحل مکران است. پرسش بدیهی این است : چگونه استانی که به دلایل فقر و خشکسالی و بی‌آبی و در بالاترین رده استانهای مهاجرفرست قرار دارد، می تواند ظرفیت “مهاجرپذیری” در این مقیاس وسیع را داشته باشد؟

سیاست دوگانه راهبردی

بی‌آبی

سیاست دوگانه راهبردی استفاده از آب در کوچاندن مردمان یک سرزمین در تاریخ بشر شناخته شده و مکتوب است. این سیاست با هدف پاکسازی و کوچ دادن مردم بومی منطقه با احداث سد و بند سازی جهت منحرف نمودن سیلاب های منطقه اعمال  میشود .

اگرچه مقوله سدسازی بی رویه در کشور یک معضل ملی است و این زخم خودکرده ای است که همه از آن نالان هستند. اما در مورد سیستان و بلوچستان سیاست سدسازی بر روی رودخانه های فصلی و سیلابی نه تنها تاثیرات مخرب و جبران ناپذیری بر زیست بوم ها و طبیعت و اکوسیستم منطقه داشته بلکه به دلیل ابعاد غیر مشخص آن، ظاهرا هدف مشخصی را در تسریع مهاجرت روستائیان دنبال می کند.

رییس شورای شهرستان چابهار در گفتگو با روزنامه سیستان و بلوچستان نحوه مدیریت و سهمیه بندی آب چابهار را شرم آور می خواند و می گوید تا کنون تمامی آب بارانها پشت سدها ذخیره شده و اینکه مسئولان حاضرند این آب تبخیر شود و هدر رود اما در اختیار مردم قرار نگیرد. یارمحمدی نماینده زاهدان در مجلس می گوید: ” حق مردم محروم سیستان و بلوچستان این نیست که از آب نیز محروم شوند. اگر از این آب هم محروم شوند واقعاً ظلم به آن‌ها شده است. دولت باید به این موضوع توجه و مشکلات مردم را حل کند.

” وانگهی معضل احتمالی دیگری که می تواند در آینده ای نه چندان دور به مشکل جدی تبدیل شود، انتقال آب از منطقه زابل به زاهدان است که با مخالفت جدی مردم سیستان، و حتی با مخالفت مدیرکل محیط زیست سیستان و بلوچستان روبرو شده است.

خودداری از صدور مجوز برای آب شیرین کن در استان

بی‌آبی

بر طبق گزارش خبرگزاری مهر اسماعیل نجار رئیس سازمان مدیریت بحران کشور در جمع مدیران شورای هماهنگی بحران سیستان و بلوچستان تاکید کرده است که شیرین سازی آب دریا و استحصال آب از دریا به ‌عنوان مطمئن‌ترین، بهترین و کم‌هزینه‌ترین راه برای رفع مشکلات بی‌آبی استان است.

عبدالغفور ایران‌نژاد نماینده چابهار در مجلس در مصاحبه با خبرگزاری مهر می گوید: “بالغ ‌بر ۱۰ شرکت و سرمایه‌گذار داخلی و خارجی تمایل خود را برای احداث آب ‌شیرین‌کن اعلام کرده‌اند اما عده‌ای به دلایل نامشخص اجازه فعالیت و تأمین آب شهر و روستاهای چابهار و جنوب استان را نمی‌دهند.

این سیاست تعمدی امتناع در تامین آب برای تشنگان حتی داد خبرگزاری تسنیم وابسته به سپاه را هم درآورده است که می نویسد: “بحران آب و کارشکنی‌های گسترده در احداث کارخانه‎های شیرین‌سازی آب در چابهاری که می‌خواهد به مرکز ترانزیت کشورهای آسیای میانه تبدیل شود، مردم را به ستوه آورده و وعده‌های متعدد مسئولان نیز تاکنون‌ نتیجه ‌بخش نبوده ‌است”.

بر اساس گزارش خبرگزاری تسنیم یک سرمایه‌گذار بومی چابهار بارها به ادارات مراجعه کرده و خواهان سرمایه‌گذاری و احداث آب‌شیرین‌کن ۲۰ هزار مترمکعبی با اعتبار شخصی خود و در کمتر از ۶ ماه شده اما مسئولان جواب رد داده اند.

بر طبق گزارش خبرگزاری تسنیم “تنها منبع آب، کارخانه قدیمی و فرسوده آب ‌شیرین‌کن کنارک با ظرفیت ۲۸ هزار مترمکعب است که تنها ۱۲ هزار و ۵۰۰ مترمکعب آب جیره بندی شده فقط در دو روز هفته به جمعیت ۱۲۰ هزار نفری چابهار اختصاص داده شده (یعنی یکدهم متر مکعب برای هر نفر).

این در حالی است که ۳۰۰۰ متر مکعب آب بین جمعیت ۴۰۰۰ نفری منطقه آزاد چابهار که منطقه حفاظت شده ویلاها و خانه های مجلل مسئولین و غیر بومی ها است، اختصاص داده شده است که بر خلاف مردم عادی در هر هفت روز هفته به آب شیرین لوله کشی دسترسی دارند. یعنی بیش از هفت برابر مردم عادی به آب دسترسی دارند.

خبرگزاری تسنیم می افزاید “یک سرمایه‌گذار ‌آب ‌شیرین‌کن نیز که پیشتر برای آبرسانی به جمعیت ۹ هزار نفری روستاهای “پسابندر،گواتر و پشت” در شرق چابهار اعلام آمادگی کرده بود و حتی در مناقصه‌ای که مسئولان برگزار کرده ‌بودند پیروز شد، اما در لحظه‌های آخر قرارداد او در کمال ناباوری لغو شد”. حتی در رسانه های جمهوری اسلامی گزارش های متعددی در مورد “سردرگمی سرمایه گذاران برای احداث آب شیرین کن در سواحل مکران وجود دارد.

آینده ترسناک

بی‌آبی

اخیرا شبکه اطلاع رسانی راه دانا در گزارشی جامع تحت عنوان ” آینده ترسناک سیستان و بلوچستان در بحران کمبود آب، خشکسالی و دیگر هیچ!” تصویری ترسناکی از آینده دهشتناک “خشکسالی و مهاجرت” در فقیرترین و کم بارش ترین استان کشور ترسیم کرده است.

در طی چند سال اخیر گزارش های هشداردهنده در مورد اوضاع بحرانی آب در استان و نابودی کشاورزی و دامداری و مهاجرت روستائیان منتشر شده است، از جمله گزارش مستند روزنامه سیستان و بلوچستان تحت عنوان “لب تشنه، لب دریا” که از بی‌آبی و تشنگی ۴۶۸ روستا در مجاورت اقیانوس هند خبر می دهد.

بنا به گزارش پایگاه خبری آفتاب حتی روستاهایی که صد در صد به حسن روحانی رای دادند امروز از دولت گله مند هستند و می گویند “از زمانی که سد‌سازی روی رودخانه کاجو (سد زیردان) آغاز شد شرایط منطقه تغییر کرد، سد‌سازی و تغییرات اقلیمی دست به دست هم دادند تا دشت سرسبزی که در آن انواع حیوانات و پرندگان زندگی می‌کردند، به زمین‌های خشک و بایر تبدیل شود.

اینجا آب پشت سدها بلاتکلیف مانده است،” در حال حاضر مردم فقیر استان که اکثر آنها یارانه دریافت می کنند ناچارند بین ۸۰ هزار تا ۱۶۰ تومان پول برای یک تانکر آب بدهند، و تامین آب بزرگترین درخواست آنها از دولت روحانی می باشد. این وضع به احتمال بسیار زیاد بدتر خواهد شد. چون شرکت آب و فاضلاب روستایی استان تصمیم گرفته است آبرسانی سیار به روستاهای دارای تنش آبی را در شهرستانهای زاهدان، چابهار، کنارک، قصرقند، مهرستان، ایرانشهر و سراوان به بخش خصوصی واگذار کند.

نتیجه گیری

بی‌آبی

سوال اساسی اینجاست که چرا در استان سیستان و بلوچستان که از بی‌آبی رنج می‌برد، فقط یک دستگاه آب شیرین کن فرسوده و قدیمی وجود دارد و اجازه تاسیس آب شیرین کن در سواحل سیستان و بلوچستان صادر نمی شود؟علاوه بر امتناع از صدور مجوز آب شیرین کن، چرا آب پشت سدها که به سرعت در حال تبخیر است برای ادامه حیات صدها روستا رها نمی شود؟ چرا و چگونه استانی که علاوه بر فقر و بیکاری گسترده، بدلایل خشکسالی و بی‌آبی مهاجرفرست شده است، آنگونه که در طرح توسعه سواحل مکران آمده است، می تواند در مقیاس گسترده ای مهاجرپذیر باشد.؟

چرا در بحرانی ترین و فقیر ترین استان کشور، دولت اصرار به واگذاری خدمات تامین آب ء شرب گرانبها و کمیاب از وزارت نیرو و شرکت آب و فاضلاب روستایی استان به بخش خصوصی سودجو ء عمدتا غیربومی دارد. و بسیاری از سوالات دیگر در مورد شیوه عملکرد دولت و پیامد و برآیند سیاست بی‌آبی و تشنگی دادن عمدی به مردم در مدیریت آب که تا به امروز بی جواب مانده اند.

در انتها وقتی گزارش خوانده می‌شود هر ایرانی به فکر فرو می‌رود که چرا این حکومت با مردم خود چنین می کند! و آیا این فقط مردم سیستان بلوچستان هستند که دچار این خانه ویرانی سیاست‌های ضد مردمی جمهوری اسلامی هستند یا اینکه همه اقوام ایرانی در تمام اقصاء نقاط کشور همین وضع را دارند؟

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment