ایران کارگر > اخبار > اخبار اجتماعی > زینب جلالیان ،زندان‌خوی؛ هروقت شکنجه را بیشتر می‌کنند، جسورتر و مقاوم‌تر می‌شوم

زینب جلالیان ،زندان‌خوی؛ هروقت شکنجه را بیشتر می‌کنند، جسورتر و مقاوم‌تر می‌شوم

زینب جلالیان
ایران – اجتماعی

زینب جلالیان ، زندان‌خوی؛ هروقت شکنجه را بیشتر می‌کنند، جسورتر و مقاوم‌تر می‌شوم

پیام زینب جلالیان به مناسبت روز زن و شرح بخشی از شکنجه‌هایش

 وقتی یک زن جوهرش با آزادی سرشته شده باشد، هیچ ظلمی نمی‌تواند او را به زانو در بیاورد.

باور کنید هر وقت ستمگران، ظلم و شکنجه را بر من بیشتر می‌کنند، من جسورتر و مقاوم‌تر می‌شوم.
«با همه احساس قلبیم ۸ مارس را به مادر صبورم، زنانی که چشم به راه عزیزان‌شان هستند و همه زنان جهان تبریک عرض می‌کنم.
وقتی نگاهی به تاریخ می‌اندازیم، می‌بینیم در طول تاریخ همیشه زنان آزادی‌خواه بر علیه رژیم‌های دیکتاتور مبارزه کرده‌اند و این زنان شجاع ۸ مارس را هم با خون خودشان در تاریخ به ثبت رسانده‌اند.

ای ستمگران، نظاره‌گر بودید و هستید، دیدید نمی‌شود با قتل‌ عام، شکنجه و زندانی کردن ما زنان، جلوی حق‌خواهی ما را بگیرید. وقتی یک زن جوهرش با آزادی سرشته شده باشد، هیچ ظلم و زوری نمی‌تواند او را به زانو در بیاورد.

من زمانی به این حقیقت پی‌بردم که در چنگال ستمگران جمهوری‌اسلامی بودم. لباس‌های مرا بر روی تنم پاره کردند، چشم‌هایم را بستند، دست و پایم را با زنجیر به تخت آهنی بستند و شکنجه وحشتناک مرا شروع کردند. با کابل به زیر پاهایم شلاق زدند، پاهایم خیلی وحشتناک ورم و کبود شده بودند. این قدر مرا شکنجه کردند که دیگر هیچی را احساس نمیکردم، تمام تنم بی‌حس شده بود، دیگر اختیار جسمم را نداشتم، شلوارم را خیس کرده بودم.

آری، شرم‌آور است اما نمی‌دانم برای من یا برای آنان که این بلاها را به سر من آورده بودند. ای وجدانهای بیدار! حق قضاوت با شماهاست. آیا آنهایی که به خاطر منافع خود این همه شکنجه را بر من اعمال کردند،گناهکارند؟! یا من؛ من که آرزویی به جز آزادی و برابری بشر ندارم ؟!.

خودتان قضاوت کنید، من مثل ده سال پیش تن سالمی ندارم و کلیدهای زندان مرا صیقل داده‌اند، وقتی شکنجه‌گران مرا شکنجه می‌کردند تنها چیزی که برایم مانده بود فکر و اعتقادم بود و امیدی که به زنان مبارز و آینده داشتم.
اگر بگویم قلم از نوشتن درد و رنجم قاصر است، مبالغه نکرده‌ام؛ چون من فقط یک قسمت کمی از شکنجه‌هایم را برای شما بازگو کردم. امیدوارم در این روز عزیز خاطر شما را مکدر نکرده باشم.

گاهی وقتها به این فکر می‌کنم که در کجای دنیا هستم یا اصلا در کجای زمان گیر کرده‌ام که هر چقدر تلاش می‌کنم، راه گریزی پیدا نمی‌کنم. آیا حق من این است که شاهد به دار کشیدن همنوعان و نزدیکانم باشم و دم نزنم ؟! عجیب روزگاریست! اگر باد تندی می‌وزید، قلبم از تندی باد می‌لرزید اما امروز این همه بادهای سیاه و ناسوز را چه کنم ؟!

جنگ، کینه، ریا، قتل، کشتار و شکنجه و این کارها همگی در عادی‌ترین زمان انجام می‌گیرد و ستمگران برای هر کدام از جنایت‌های خود دلیل یا توجیهی دارند و این برای من از همه دردناکتر است . پس ای زنان جسور و فداکار بگویید سخنی را که آتش در گفتنش دودل است. من آرزوی مرگ برای هیچ کسی حتی ستمگران را ندارم. بیایید با هم بر علیه ستمگران مبارزه کنیم تا با تلاشهایمان ستمگران را از سرزمین مادریمان بیرون کنیم، تا فردا شرمنده آن زنانی که به خاطر آزادی و برابری جان عزیزشان را ازدست دادند، نباشیم.

من زینب هستم، زینب جلالیان ، زن کُردی که شاهد صدها جنایت جمهوری اسلامی در زندان و شاهد تهمت، اهانت، شکنجه و از همه بدتر شاهد اعدام ده تن از هم بندی‌هایم بوده‌ام. آیا دردی بزرگتر از این هست ؟! تازه این ظالمان از من می‌خواهند ابراز پشیمانی بکنم، مگر ممکن است منی که این همه ظلم و زور را با چشمانم دیده‌ام اظهار پشیمانی کنم، باور کنید هر وقت ستمگران، ظلم و شکنجه را بر من بیشتر می‌کنند، من جسورتر و مقاوم‌تر می‌شوم.»

ژن. ژیان .آزادی
بدرود
زینب جلالیان
زندان خوی

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment