ایران کارگر > اخبار > اخبار اجتماعی > جرم معلمان زندانی چیست؟ صدای معلمان زندانی آزاده باشیم

جرم معلمان زندانی چیست؟ صدای معلمان زندانی آزاده باشیم

معلمان
ایران ـ اجتماعی

جرم معلمان زندانی چیست؟ صدای معلمان زندانی آزاده باشیم

معلمان ، محمد حبیبی، محمود بهشتی لنگرودی و مختار اسدی و اسماعیل عبدی ، هم چنان در زندان و تحت سخت‌ترین شرایط به سر می‌برند. این معلمان زندانی، گناهی جز دفاع از حقوق پایمال شده همکاران معلم خود در ایران ندارند. کانون صنفی معلمان در این زمینه اطلاعیه‌ای صادر کرده است و در قسمتی از این اطلاعیه نوشته شده است که:

“نزدیک به یک ماه از بازداشت محمد حبیبی عضو هیات مدیره کانون صنفی معلمان تهران می گذرد. محمد حبیبی در زمان حضور در تجمع مسالمت آمیز ۲۰ اردیبهشت پس از ضرب و شتم شدید بازداشت شد. وی به خاطر ضربات مشت و لگد هنگام بازداشت و کشیده شدن روی زمین نیاز به درمان فوری در خارج از زندان داشته و هم اکنون به دلیل آسیب های وارده دچار مشکل تنفسی و درد در قفسه سینه است و هیچ گونه اقدام درمانی در مورد او صورت نگرفته است. رسول بداقی و محسن عمرانی از بازگشت به کار منع شده اند.

در ادامه اطلاعیه کانون صنفی معلمان آمده است : چرا پرونده سازی ها و تهدیدمعلمان فعال صنفی ادامه دارد؟ مگر معلمان ایران چه می خواهند که این چنین مورد ستم و سرکوب قرار می گیرند؟”

آنچه معلمان ایران می‌خواهند در واقع خواست کارگران و زحمتکشان و همه ستمدیدگان و محرومان این جامعه است: معلمان ایران خواستار حقوق بالاتر از خط فقر، برخورداری از بیمه های اجتماعی،تامین معیشت و منزلت بازنشستگان متناسب با کرامت انسانی آنها، برخورداری کودکان از آموزش با کیفیت و رایگان به خصوص، استانداردسازی و ایمن‌سازی مدارس، برخورداری دانش آموزان از امکانات تفریحی و فرهنگی، توقف سیاست پولی‌سازی آموزش و پایان دادن به پرونده‌سازی و امنیتی کردن فعالیت معلمان، هستند.

حیات زیر خط فقر معلمان

امروز اکثریت قریب به اتفاق معلمان‌مدارس در ایران زیر خط فقر زندگی می کنند. بسیاری از آنان برای تامین معیشت خانواده‌هایشان ناچارند بعد از پایان کار در مدرسه، شغل دیگری پیدا کنند. بدین ترتیب ساعتها کار طاقت فرسا نه تنها مجالی برای لذت بردن از کانون خانوادگی برایشان باقی نمی گذارد، بلکه مستقیما بر امر تدریس و آموزش در سر کلاس هم تاثیر می گذارد و به ناچار کیفیت آنرا پائین می آورد.

هزاران معلم حق التدریس، با قرار استخدام موقت با پائین‌ترین دستمزدها، سالها در دور افتاده‌ترین نقاط مشغول بکار هستند. آنها حتی از داشتن دفترچه بیمه درمانی هم محروم اند. بخش وسیعی از این معلمان‌که به دلیل کار در مناطق دورافتاده، قادر به پیدا کردن شغل دومی هم نیستند، ماههای تابستان را به کارگری و سخت ترین کارها ناچار می شوند. تعطیلات برای آنها، نه تنها به معنی آسودگی و رفع خستگی از 9 ماه کار تدریس مداوم نیست، بلکه با تن خسته و کوفته از کار طاقت فرسا، سال تحصیلی جدید را آغاز می کنند.

سیستم آموزشی ایران از پیشرفت‌های علمی و روش‌های اصلاح‌شده آموزشی که در سطح جهان صورت گرفته محروم است. وسائل کمک آموزشی در مدارس و دبیرستانها که هم می توانند در یادگیری دانش آموزان موثر باشند و هم قدری از رنج کار معلم را تخفیف دهند، در حد ناچیزی هستند. کلاس های درس حداقل دو برابر ظرفیت دانش آموزان را در خود جای داده اند.

شمار زیادی از مدارس در روستاها و محلات فقیر نشین دارای کلاسهای نم دار، اطاقهای ترک خورده، سرد و بدون سوخت و بدون نور کافی هستند. همه این کمبودها دغدغه و نگرانی دائمی معلمان دلسوزی هستند که نمی خواهند، آینده نوآموزانشان تباه شود و سالهای نوجوانی آنها اینگونه به هدر برود.

با همه این سختی هائی که معلمان متحمل می‌شوند، آنچه که مایه امید است، این واقعیت است که معلمان ایران در برابر چنین شرایطی تسلیم نشده اند. اعتراضات معلمان در سالهای اخیر همواره بخشی از حرکت زنده این قشر بوده است.

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment