ایران کارگر > اخبار > اخبار کارگری > اجلاس سازمان جهانی کار و جلوگیری از حضور نمایندگان کارگران ایران

اجلاس سازمان جهانی کار و جلوگیری از حضور نمایندگان کارگران ایران

شرکت کنندگان در اجلاس جهانی کار

ایران – اجلاس جهانی کار

جلوگیری از حضور نمایندگان کارگران ایران در اجلاس سازمان جهانی کار
صبح روز دوشنبه ۲۲ خرداد ماه، نیروهای امنیتی مستقر در فرودگاه خمینی از خروج رضا شهابی و داود رضوی، اعضای هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد تهران و حومه، که جهت شرکت در صد و ششمین اجلاس سازمان جهانی کار به مقصد ژنو در حال حرکت بودند، جلوگیری نمودند. این دو فعال کارگری از سوی سندیکاهای کارگری فرانسه به این اجلاس دعوت شده بودند.

یک صد و ششمین اجلاس سالانه سازمان جهانی کار (ای ال او) در شهر ژنو در کشور سوئیس در جریان است. قرار است تا روز جمعه 26 خرداد ادامه داشته باشد. این اجلاس که با حضور۱۸۷ کشور عضو سازمان جهانی کار برگزار می‌شود، نمایندگان این کشورها در سه سطح دولتی، کارفرمایی و کارگری حضور دارند. در مورد ایران، “شوراهای اسلامی کار”، “انجمن های صنفی کارگران” و ” کانون شوراهای اسلامی کار”، سه تشکل رسمی دولتی هستند که هر ساله به نوبت فردی را به عنوان نماینده کارگران برای شرکت در اجلاس سازمان جهانی کار تعیین می کنند. مطابق قانون کار ایران هر فردی که به عنوان نمایندگان گروه‌های کارگری در اجلاس سازمان جهانی کار حضور دارد باید با انتخاب و معرفی این سه تشکل رسمی کارگری باشد، اما از قرار معلوم امسال تعیین همین فرد هم با دخالت، وزارت کار جمهوری اسلامی مشمول پارتی بازی شده است و صدای این تشکل ها را نیز در آورده است. از سوی وزارت کار برای افراد منتخب این سه تشکل دعوت نامه حضور در اجلاس صادر نشده است. یکی از اهدافی که جمهوری اسلامی از شرکت مستمر با هیئت های پر تعداد در اجلاس سازمان جهانی کار تعقیب می کند، هموار کردن راه برای پیوستن به سازمان تجارت جهانی است. مطابق ضوابط این سازمان، هر کشوری که بخواهد به سازمان تجارت جهانی بپیوندد، بایستی تآییدیه ای از جانب سازمان جهانی کار داشته باشد. اگر چه جمهوری اسلامی تاکنون نتوانسته است این تائیدیه را کسب کند اما سازمان جهانی کار در حالی نمایندگان جمهوری اسلامی را در این اجلاس می پذیرد که به خوبی می داند این رژیم به هیچکدام از مصوبات این سازمان که خود نیز آن را تصویب نموده است، متعهد نیست.

دولت جمهوری اسلامی به همین اعتبار یکی از نادر کشورهایی است که نه تنها در این نشست ها با شکایات فراوان کمیته های کاری سازمان جهانی کار و دیگر نهادهای بین المللی و اتحادیه های کارگری روبرو می شود، بلکه یکی از آن کشورهایی است که هئیت های اعزامی آن با اعتراضات وسیع احزاب و سازمانهای چپ و اتحادیه های مستقل کارگری در درون و بیرون اجلاس روبرو می شوند. طی سال های اخیر هم سندیکاهای کارگری فرانسه تحت عنوان “کلکتیو سندیکایی” هر سال میتینگی اعتراضی علیه جمهوری اسلامی و با خواست آزادی فعالین کارگر از زندانهای جمهوری اسلامی و آزادی تشکل مستقل و حق اعتصاب برای کارگران و حضور نمایندگان واقعی کارگران در این اجلاس برگزار می کنند.

مهمترین مباحث در دستور اجلاس امسال عبارتند از:

بررسی اطلاعات و گزارش‌های مربوط به اجرای مقاوله نامه‌ها، مسئله مهاجرت نیروی کار، اشتغال و کار شایسته برای صلح. در این اجلاس همچنین قرار است انتخابات هیأت مدیره سازمان جهانی کار برای دوره سه ساله ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰ برگزار شود. در گزارش سالانه سازمان جهانی کار تحت عنوان “اشتغال جهانی و چشم‌انداز اجتماعی که مربوط به وضعیت طبقه کارگر در سال 2016 است آمده است : ” در کشورهای در حال توسعه نزدیک به دو میلیارد تن با کمتر از سه دلار و ده سنت در روز زندگی می‌کنند.” این دو میلیارد تن، معرف حدود ۳۶ درصد یا یک‌سوم کل جمعیت کشورهای دارای اقتصادی نوپا و در حال توسعه گزارش شده است.” در این گزارش همچنین آمده است که “گرچه داشتن کار به خودی خود برای کاهش فقر کافی نیست اما شرطی است لازم برای ریشه‌کن کردن فقر. کاهش فقر بدون کار مناسب ممکن نخواهد بود.

اما در گزارش سالانه سازمان بین‌المللی کار آمار های مربوط به ایران قید نشده است و در این زمینه در گزارش آمده است که در مورد ایران آماری موجود نیست. با وجود این، سازمان جهانی کار در گزارش سالانه خود پیش بینی کرده است که اگر چه متوسط نرخ بیکای در سال جاری در سطح جهان تا حد 5.8 درصد کاهش یافته است، با وجود این نرخ بیکاری در ایران به 13 تا 17 درصد افزایش یافته است. براساس این گزارش، در سال 2017 حدود 201 میلیون نفر بر جمعیت بیکار جهان اضافه خواهد شد.

اگر چه سازمان جهانی کار تریبونی است که سازمانهای کارگری در فرصت برگزاری اجلاسهای سالانه آن تلاش می کنند صدای خود را بگوش هم طبقه ای های برسانند و دولت ها را برای کسب امتیازاتی تحت فشار قرار دهند، اما نباید فراموش کرد که تصمیمات این سازمان در نهایت نمی تواند از چهارچوب منافع دولتها و سرمایه داران خارج باشد. زیرا اگر حتی فرض کنیم جانب کارگری، به عنوان یکی از سه جانب هیات های نمایندگی، نمایندگان واقعی کارگران هم باشند، باز دو جانب دیگر یعنی نمایندگان کارفرمایان و دولت، دست بالا را خواهند داشت. به عنوان مثال در اجلاس امسال جمهوری اسلامی، یکی از ضد کارگر ترین دولتهای شرکت کننده در اجلاس، به جای اینکه به خاطر نقض آشکار مقاوله نامه های این سازمان از آن اخراج شود، برای سومین دوره متوالی به عنوان عضو اصلی هیات مدیره سازمان جهانی کار انتخاب شده است. این در حالی است که هر سه جانب هیات ایرانی در جبهه سرمایه داران بر علیه کارگران قرار دارند.

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment