ایران کارگر > اخبار > اخبار کودکان کار > تأمل و نگاهی به پیمان‌نامه‌ حقوق بین المللی کودک

تأمل و نگاهی به پیمان‌نامه‌ حقوق بین المللی کودک

حقوق کودک
ایران – اجتماعی – کودکان

تأمل و نگاهی به پیمان‌نامه‌ حقوق بین المللی کودک

سایت ایران کارگر: با توجه به استمرار استفاده جمهوری اسلامی از کودک سرباز در جنگ‌های مختلف منطقه، و محکومیت آن در روزهای اخیر توسط «سازمان دیدبان حقوق بشر» و همچنین با توجه به وضعیت فاجعه‌بار کودکان کار و کودکان خیابانی در ایران، قریب به ۴۰ سال بعد از حاکمیت جمهوری اسلامی، خوب است مروری بر حقوق بین‌المللی کودکان داشته باشیم تا تفاوت آنچه که هست را با آنچه که باید باشد واضحتر ببینیم.

به امید روزی که همه کودکان و نوجوانان ایران در وضعیت بهتری باشند و بستر لازم برای رشد و نمو نونهالان ایران‌زمین تمام و کمال مهیا باشد

پیمان‌نامه حقوق کودک یک کنوانسیون بین‌المللی است که حقوق مدنی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کودکان را بیان می‌کند. دولت‌هایی که این معاهدهرا امضا کرده‌اند موظف به اجرای آن هستند و شکایت‌های راجع به آن به کمیته حقوق کودک ملل متحد تسلیم می‌شود.

کمیته حقوق کودک ملل متحد نهادی برای بررسی پیشرفت کشورهای عضو در دستیابی به تحقق تعهدات ناشی از پیمان است که به موجب ماده ۴۳ کنوانسیون تأسیس شده و از ده کارشناس تشکیل می‌شود که از اتباع کشورهای عضو با توجه به پراکندگی جغرافیایی و نظام‌های حقوقی اصلی انتخاب می‌شوند. وظیفه اصلی این کمیته بررسی گزارش‌های رسیده از کشورهای عضو کنوانسیون، ارائه پیشنهادها یا توصیه‌های کلی بر اساس بررسی گزارش‌ها درخواست مشاوره و مساعدت فنی از صندوق کودکان ملل متحد، سازمان‌های تخصصی ملل متحد و دیگر نهادهای دارای صلاحیت است.

برای آشنایی بیشتر شما متن کامل این پیمان نامه (کنوانسیون) را آورده ایم.

 كنوانسیون‌ حقوق‌ كودك‌

ماده ۱ ( تعریف کودک): از نظر این پیمان نامه منظور از کودک هر فرد زیر سن ۸۱ سال است مگر این که قانون کشوری سن قانونی کمتری را در نظر بگیرد. کمیته حقوق کودک که نهاد ناظر بر پیمان نامه است کشورها را تشویق کرده تا سن بلوغ را مورد بررسی قرار دهند تا زیر ۸۱ سال باشد و سطح حمایت از همه کودکان زیر ۸۱ سال را افزایش دهند.

ماده 2 ( عدم تبعیض): پیمان نامه شامل همه کودکان بدون در نظر گرفتن نژاد، مذهب یا تواناییهای آنها می گردد؛ بدون در نظر گرفتن اینکه چه فکر می کنند و چه می گویند یا نوع خانوادهای که به آن تعلق دارند. اهمیتی ندارد که کودک در کجا زندگی می‌کند، به چه زبانی حرف می زند، والدینش چه می کنند، دختر هستند یا پسر، چه فرهنگی دارند، آیا معلولیت دارند، فقیر هستند یا ثروتمند. بر این اساس هیچ کودکی نباید مورد رفتار ناعادالنه قرار گیرد.

ماده 3 ( منافع عالیه کودک): منافع عالیه کودک باید مسئله اصلی در همه تصمیم گیریهایی باشد که کودکان را تحت تاثیر قرار می‌دهند. همه بزرگساالن باید آنچه را انجام دهند که برای کودک بهترین است. وقتی بزرگساالن تصمیم می گیرند باید فکر کنند که چگونه تصمیمات آنها بر کودکان تاثیر خواهند گذاشت. این به طور خاص به قانون گذاران، سیاست گذاران و بودجه گذاران مربوط می شود.

ماده 4( حقق حقوق کودکان): دولتها مسوولیت دارند تا همه تمهیدات ممکن را به کار گیرند تا اطمینان حاصل کنند که حقوق کودکان مورد احترام و حمایت واقع می شوند و محقق می گردند. وقتی کشورها پیمان نامه را تصویب می کنند، موافقت می کنند که قوانین خود را در ارتباط با کودکان مورد بازبینی قرار دهند. این شامل ارزیابی خدمات اجتماعی آنها، نظام های حقوقی، بهداشتی و آموزشی و میزان تخصیص بودجه به این خدمات می گردد. آنگاه دولتها موظفند تا همه قدمهای الزم را برای تضمین تحقق حداقل استانداردهای تعیین شده در پیمان نامه در این حوزه ها بردارند. آنها باید به خانواده ها در حمایت از حقوق کودک کمک کنند و فضایی ایجاد کنند که در آن کودکان بتوانند رشد کنند و به حداکثر ظرفیت هایشان دست یابند. در برخی موارد این ممکن است مستلزم تغییر قوانین موجود یا ایجاد قوانین جدید باشد. چنین تغییرات قانونی تحمیل نمی شوند اما به همان شکلی که هر قانونی در کشوری تدوین می شود یا شکل می گیرد، این تغییرات هم برقرار می شوند. ماده ۱۸ پیمان نامه اشاره می کند که هرگاه کشوری از قبل استانداردهای قانونی باالتری نسبت به آنچه در پیمان نامه دیده شده، داشته باشد، استانداردهای بالاتر همیشه مقدماند.

ماده 5( سرپرستی والدین): دولتها باید به حقوق و مسوولیتهای خانواده ها در هدایت و راهنمایی کودکانشان احترام بگذارند تا همین طور که کودکان بزرگ می شوند، یاد بگیرند به درستی از حقوقشان استفاده کنند. کمک به کودکان برای درک حقوقشان به این معنی نیست که آنها مجبور به انتخاب هایی شوند با پیامدهایی که به دلیل سن کم خود قادر به مدیریت آنها نیستند. ماده ۵ والدین را تشویق می کند تا با مسائل مربوط به حقوق کودکان “به گونه ای برخورد کنند که با ظرفیتهای رو به تکامل کودک همگام باشد”. پیمان نامه مسوولیتی در قبال کودکانی که دور از والدین خود هستند ندارد و اختیار بیشتر را به دولتها می دهد.

پیمان نامه مسوولیت حمایت از خانواده ها و کمک به آنها در تحقق نقش خود به عنوان پرورشدهندگان اصلی کودکان را بر عهده دولتها می گذارد.

ماده 6 ( بقا و رشد): کودکان حق حیات دارند. دولتها باید تضمین کنند که کودکان از امکان بقا و رشد به شکلی سالم برخوردارند.

ماده 7( ثبت تولد، نام، تابعیت، مراقبت(: همه کودکان دارای حق نام ثبت شده قانونی هستند که به طور رسمی توسط دولت به رسمیت شناخته می شود. کودکان دارای حق تابعیت ) تعلق به کشوری خاص( هستند. همچنین کودکان حق دارند والدین خود را بشناسند و تا حد امکان به وسیله آنها مورد مراقبت قرار گیرند.

ماده 8( حفظ هویت): کودکان حق دارند هویتی داشته باشند – به این معنی که آنچه هستند به طور رسمی ثبت گردد. دولتها باید به حق کودکان برای داشتن نام، تابعیت و پیوندهای خانوادگی احترام بگذارند.

ماده 9( جدایی از والدین): کودکان حق دارند با والد(ین) خود زندگی کنند، مگر این که این به صالح آنها نباشد. کودکانی که والدین آنها با یکدیگر زندگی نمی کنند حق دارند با هر دوی والدین در ارتباط باشند مگر اینکه این موجب آسیب کودک شود.

ماده10 ( بازپیوندخانواده): خانواده هایی که اعضای آنها در کشورهای مختلف زندگی می کنند باید اجازه داشته باشند بین این کشورها سفر کنند تا والدین و کودکان بتوانند در ارتباط باشند یا به عنوان یک خانواده به یکدیگر بپیوندند.

ماده 11( منع انتقال غیرقانونی کودک): دولتها باید قدم هایی بردارند تا انتقال غیرقانونی کودکان از کشورشان را متوقف سازند.

این ماده به طور خاص به ربودن کودک توسط والدین مربوط می شود. پروتکل الحاقی پیمان نامه درباره منع فروش کودکان، فحشا کودکان و هرزه نگاری کودکان بندی دارد که به ربودن کودکان برای سود مالی می پردازد.

ماده 12( احترام به نظرات کودک): وقتی بزرگسالان تصمیماتی می گیرند که کودکان را تحت تاثیر قرار می دهند کودکان حق دارند بگویند که به نظر آنها چه کاری باید انجام شود و نظراتشان باید مورد توجه قرار گیرند. این به معنی این نیست که حالا کودکان می توانند به والدین خود بگویند چه کاری انجام دهند. پیمان نامه بزرگسالان را تشویق می کند تا به نظرات کودکان گوش دهند و آنها را در تصمیم گیری مشارکت دهند نه اینکه به کودکان اجازه تسلط بر والدین را بدهد. ماده ۸1 با حق و مسوولیتهای والدین برای ابراز نظرات خود درباره موضوعاتی که کودکان را تحت تاثیر قرار می دهند، تداخلی ندارد. همچنین پیمان نامه بر این عقیده است که سطح مشارکت کودک در تصمیم ها باید متناسب با سطح بلوغ او باشد. توانایی کودکان برای شکل دهی و ابراز نظراتشان با افزایش سن رشد می کند و بیشتر بزرگساالن طبیعتاً به نظرات نوجوانان چه در تصمیمات خانوادگی، چه حقوقی و اداری اهمیت بیشتری می دهند تا به نظر یک کودک پیش دبستانی.

ماده 13 ( آزادی بیان): کودکان دارای حق دسترسی و تبادل اطالعات هستند تا جایی که این اطالعات برای آنها و دیگران مضر نباشند. در استفاده از حق آزادی بیان کودکان مسوولیت دارند تا به حقوق، آزادیها و اعتبار دیگران هم احترام بگذارند. آزادی بیان شامل حق تبادل اطالعات به هر روشی که انتخاب می کنند شامل حرف زدن، نقاشی یا نوشتن می شود.

ماده 14 ( آزادی اندیشه، آگاهی و مذهب): کودکان حق دارند هر آنچه می خواهند فکر کنند یا به آن عقیده داشته باشند و به مذهبشان عمل کنند تا جایی که مانع برخورداری سایر افراد از حقوقشان نشوند. والدین باید به هدایت کودکانشان در این مسائل کمک کنند. پیمان نامه حقوق و وظایف والدین در ارائه راهنمایی اخالقی و مذهبی به کودکانشان را محترم می شمارد. در سراسر جهان، گروه های مذهبی از پیمان نامه ابراز حمایت کرده اند که نشان می دهد این پیمان نامه به هیچ وجه از پرورش کودکان توسط والدین بر اساس یک سنت مذهبی جلوگیری نمی کند. در عین حال پیمان نامه بر این عقیده است که همین طور که کودکان بزرگ می شوند و می توانند دیدگاه هایی از آن خود داشته باشند، برخی ممکن است بعضی شیوههای مذهبی یا سنت های فرهنگی را مورد سوال قرار دهند. پیمان نامه از حق کودکان برای بررسی عقایدشان حمایت می کند، اما در عین حال متذکر می شود که حق آنها برای ابراز عقایدشان بر احترام به حقوق و آزادیهای دیگران هم دلالت دارد.

ماده 15( آزادی تجمع): کودکان حق دارند تا با یکدیگر مالقات کنند و به گروه ها و سازمان ها بپیوندند تا جایی که مانع برخورداری سایر افراد از حقوقشان نشوند. در استفاده از این حقوق، کودکان مسوولیت دارند تا به حقوق، آزادیها و اعتبار دیگران هم احترام بگذارند.

ماده 16 (حفظ حریم خصوصی): کودکان حق برخورداری از حریم خصوصی دارند. قانون باید از آنها در مقابل هرگونه تهاجمی به روش زندگی آنها، نام نیک شان ، خانواده ها و خانهشان حمایت کند.

ماده 17 (دسترسی به اطالعات؛ رسانه جمعی): کودکان حق دارند به اطالعاتی که برای سالمت و رفاه آنها مهم است دسترسی داشته باشند. دولتها باید رسانه های جمعی – رادیو، تلویزیون، روزنامه ها و منابع قابل دسترسی از طریق اینترنت- را به ارائه اطالعاتی تشویق کنند که برای کودکان قابل فهماند و از ترویج مطالبی که می توانند به کودکان آسیب برسانند پرهیز کنند.

رسانه جمعی باید به طور خاص به ارائه اطالعاتی تشویق شود که به زبانی است که کودکان اقلیت و بومی می توانند بفهمند. کودکان باید به کتابهای کودکان هم دسترسی داشته باشند.

ماده 18( مسوولیت های والدین؛ مساعدت دولت): هر دوی والدین در مسوولیت پرورش کودکان سهیم هستند و همیشه باید منافع عالیه هر کودک را در نظر بگیرند. دولتها باید به مسوولیت والدین در راهنمایی مناسب کودکانشان احترام بگذارند – پیمان نامه مسوولیت کودکان را از والدین آنها سلب نمی کند و اختیار بیشتری به دولتها می دهد. پیمان نامه مسوولیتی بر دوش دولتها می گذارد تا خدمات حمایتی را در اختیار والدین قرار دهند مخصوصاٌ اگر هر دو والدین بیرون از منزل کار می کنند.

ماده 19 ( حمایت در مقابل همه اشکال خشونت): کودکان حق دارند در مقابل آسیب یا بدرفتاری جسمی یا ذهنی مورد حمایت قرار گیرند. دولتها باید مطمئن شوند که کودکان به درستی مورد مراقبت قرار می گیرند و از آنها در مقابل خشونت، سوء استفاده و غفلت والدینشان یا هر کس دیگری که از آنها مواظبت می کند، حمایت کنند. از جنبه تربیتی، پیمان نامه مشخص نمی‌کند والدین چه اشکالی از تنبیه را باید به کار گیرند. اما هر شکلی از تربیت که شامل خشونت باشد غیرقابل قبول است. روشهایی برای تربیت کودکان وجود دارند که در کمک به کودکان برای یادگیری انتظارات خانواده و جامعه ار رفتارشان موثر هستند- روشهایی که غیرخشونت آمیز هستند، با میزان رشد کودک تناسب دارند و منافع عالیه کودک را در نظر می گیرند. در بیشتر کشورها، قوانین خود تعریف می کنند که کدام انواع تنبیه ها افراطی یا سوء استفادهگرانه هستند. این بستگی به دولتها دارد که بر اساس پیمان نامه این قوانین را بازبینی کنند.

ماده 21 ( کودکان محروم از محیط خانواده(: کودکانی که نمی توانند توسط خانواده خود مورد مراقبت قرار گیرند، دارای حق دسترسی به مراقبت ویژه هستند و باید به درستی توسط کسانی که به گروه قومی، مذهب، فرهنگ و زبان آنها احترام می گذارند، مورد مراقبت قرار گیرند.

ماده 21 ( فرزند خواندگی): کودکانی که به فرزند خواندگی پذیرفته می شوند یا در شبه خانواده زندگی می کنند دارای حق دسترسی به مراقبت و حمایت هستند. چه آنها در کشور محل تولدشان به فرزند خواندگی قبول شوند و چه برای زندگی به کشور دیگری برده شوند، همین قانون شامل آنها می گردد.

ماده 22 ( کودکان پناهنده): کودکان حق دارند در صورتی که پناهنده هستند به کمک و مراقبت ویژه ای دسترسی داشته باشند ) اگر مجبور به ترک خانه خود و زندگی در کشور دیگری شده اند( و در عین حال از همه حقوق مندرج در این پیمان نامه برخوردارند.

ماده 23 ( کودکان معلول): کودکانی که هر یک از انواع معلولیت را داشته باشند حق دارند به حمایت و مراقبت های ویژه و کلیه حقوق مندرج در پیمان نامه دسترسی داشته باشند تا بتوانند زندگی کامل و مستقل داشته باشند.

ماده 24 ( بهداشت و خدمات بهداشتی): کودکان از حق دسترسی به مراقبت های بهداشتی با کیفیت – بهترین مراقبت بهداشتی ممکن-آب آشامیدنی سالم، غذاهای مغذی، محیطی پاکیزه و امن و اطالعاتی برای کمک به حفظ سالمتشان برخوردارند. کشورهای غنی باید به کشورهای فقیرتر در تحقق این امر کمک کنند.

ماده 25 ( بررسی نحوه رفتار با کودک تحت مراقبت(: کودکانی که به جای والدینشان توسط مقامات محلی مورد مراقبت قرار می گیرند، از حق بررسی منظم شرایط زندگیشان برخوردارند تا مشخص شود آیا این شرایط مناسب ترین هستند. مراقبت و نحوه رفتار با آنها همیشه باید بر اساس ” منافع عالیه کودک” باشد. (به اصول راهنمای ماده 3 رجوع شود)

ماده 26 ( امنیت اجتماعی): کودکان – چه از طریق سرپرستانشان چه مستقیماً- از حق مساعدت دولتی در صورتی که فقیر یا نیازمند باشند برخوردارند.

ماده 27 ( استاندارد زندگی مناسب): کودکان حق دسترسی به استاندارد زندگی دارند که به اندازه کافی برای پاسخ به نیازهای جسمی و ذهنی آنها خوب باشد. دولتها باید به خانواده ها و سرپرستانی که قادر به تحقق این امر نیستند مخصوصا در زمینه غذا، پوشاک و مسکن کمک کنند.

ماده 28 ( حق آموزش(: همه کودکان حق دسترسی به آموزش ابتدایی رایگان را دارند. کشورهای ثروتمند باید به کشورهای فقیرتر در تحقق این امر کمک کنند. تربیت در مدرسه باید همراه با احترام به کرامت کودک باشد. برای این که کودکان از آموزش بهره ببرند، مدارس باید به شکلی منظم – بدون استفاده از خشونت- اداره شوند. هرگونه تربیت در مدرسه باید کرامت انسانی کودک را در نظر گیرد. بنابراین دولتها باید اطمینان حاصل کنند که اداره کنندگان مدرسه سیاستهای تربیتی خود را بررسی می‌کنند و هر روش تربیتی را که همراه با خشونت جسمی یا ذهنی، سوء استفاده یا غفلت است، کنار می گذارند. پیمان نامه ارزش زیادی برای آموزش قائل است. جوانان باید تشویق شوند تا به باالترین درجه آموزشی که توانایی آن را دارند، نائل شوند.

ماده 29 ( اهداف آموزش(: آموزش کودکان باید منجر به پرورش شخصیت، استعدادها و تواناییهای هر کودک در کاملترین شکل شود. آموزش باید کودکان را تشویق کند تا به دیگران، حقوق بشر، فرهنگ خود و دیگران احترام بگذارند. همچنین باید به آنها کمک کند تا زندگی صلح آمیز، حفاظت از محیط زیست و احترام به سایرین را یاد بگیرند. کودکان مسوولیت خاصی در احترام به حقوق والدین خود دارند و آموزش باید سعی کند تا احترام به ارزشها و فرهنگ والدین را در آنها پرورش دهد. پیمان نامه به مسائلی همچون لباس فرم مدرسه، قوانین پوشش، خواندن سرود ملی یا دعا در مدارس نمی پردازد. این تصمیم دولتها و مقامات مدرسه در هر کشور است که مشخص کنند آیا در فضای جامعه و قوانین موجودشان، چنین مسائلی سایر موضوعات مندرج در پیمان نامه را نقض می کنند.

ماده 31 ( کودکان گروه های اقیلت/بومی): کودکان اقلیت یا بومی حق دارند درباره فرهنگ، زبان و مذهب خود بدانند و بر طبق آن زندگی کنند. حق زندگی منطبق با فرهنگ، زبان و مذهب برای همه مصداق دارد؛ این پیمان نامه بر حقوق اقلیت ها

تاکید کرده و حمایت می کند.

ماده 31 ( تفریح، بازی و فرهنگ): کودکان دارای حق استراحت و بازی و پیوستن به دامنه وسیعی از فعالیتهای فرهنگی، هنری و سایر فعالیتهای تفریحی هستند.

ماده 32 ( کار کودک): دولت باید از کودکان در مقابل کاری که برای آنها خطرناک است یا ممکن است سالمت و آموزش آنها را مورد آسیب قرار دهد حمایت کند.در حالی که پیمان نامه از کودکان در مقابل کار زیان آور و همراه با بهره کشی حمایت می کند، هیچ چیزی در آن نیست که مانع از آن شود که والدین از کودکانشان انتظار داشته باشند به طرقی که امن و متناسب با سطح رشد آنها هستند و با قانون کار کشور در تطابق هستند، در امور خانه کمک کنند. کار کودکان نباید هیچ یک از دیگر حقوق آنها از جمله حق آموزش و حق استراحت و بازی را به خطر بیاندازد.

ماده 33( سوء مصرف مواد): دولتها باید از همه امکانات ممکن برای حمایت از کودکان در مقابل استفاده از مواد زیان آور و استفاده از آنها در تجارت مواد بهره گیرند.

ماده 34 ( بهره کشی جنسی): دولتها باید از همه کودکان در مقابل همه اشکال بهره کشی و سوء استفاده جنسی حمایت کنند. این ماده در پیمان نامه به وسیله پروتکل الحاقی مربوط به منع فروش کودکان، فحشا کوکان و هرزه نگاری کودکان تقویت می‌شود.

ماده 35 ( ربودن، فروش و قاچاق کودکان): دولت باید همه تمهیدات ممکن را در پیش گیرد تا اطمینان حاصل کند که کودکان ربوده، فروخته یا قاچاق نمی شوند. . این ماده در پیمان نامه به وسیله پروتکل الحاقی مربوط به منع فروش کودکان، فحشا کوکان و هرزه نگاری کودکان تقویت می شود.

ماده 36 ( سایر اشکال بهره کشی): کودکان باید در مقابل هرگونه فعالیتی که از آنها سوء استفاده می کند یا می تواند به رفاه و رشد آنها آسیب برساند، مورد حمایت واقع شوند.

ماده 37 ( حبس و مجازات): هیچ کس حق ندارد کودکان را به شکلی زیان آور یا خشن مجازات کند. کودکان معارض قانون نباید مورد رفتار خشن واقع شوند. نباید در کنار بزرگساالن زندانی شوند، باید بتوانند ارتباط با خانوادههای خود را حفظ کنند و نباید به مرگ یا زندان ابد بدون امکان آزادی محکوم شوند.

ماده 38 ( جنگ و منازعات مسلحانه): دولتها باید هر آنچه می توانند برای حمایت و مراقبت از کودکان متاثر از جنگ انجام دهند. کودکان زیر ۸5 سال نباید مجبور به شرکت در جنگ یا پیوستن به نیروهای مسلح شوند و نباید در این نیروها به کار گرفته شوند. پروتکل الحاقی پیمان نامه درباره مشارکت کودکان در منازعات مسلحانه بیشتر به این حق می پردازد و سن شرکت مستقیم در منازعات مسلحانه را به ۸۱ سال افزایش می دهد و منعی برای به کارگیری کودکان زیر ۸۱ سال قائل می شود.

ماده 39 ( بازپروری کودکان قربانی): کودکانی که مورد غفلت، سوء استفاده و بهره کشی واقع شده اند، باید از مساعدت ویژه ای برای بازیابی توان جسمی و روانی خود برخوردار شوند و بار دیگر در جامعه ادغام شوند. توجه خاصی باید به احیای سالمت، عزت نفس و کرامت کودک مبذول شود.

ماده 41 (دادرسی اطفال): کودکان متهم به قانون شکنی از حق دسترسی به کمک حقوقی و رفتار منصفانه در یک نظام دادرسی برخوردارند که به حقوق آنها احترام بگذارد. الزم است دولتها حداقل سنی را که کودکان زیر آن سن را نمی توان از نظر کیفری مسوول دانست تعیین کنند و حداقل ضمانتهای الزم را برای رعایت انصاف و تصمیم گیری سریع در مورد رویه های قضایی یا جایگزین فراهم کنند.

ماده 41 ( احترام به استانداردهای ملی بالاتر): اگر قوانین کشوری نسبت به مواد این پیمان نامه حمایت بهتری از حقوق کودکان در اختیار قرار دهند، آن قوانین باید اجرا شوند.

ماده 42 ( آگاهی از حقوق): دولتها باید این پیمان نامه را به بزرگساالن و کودکان بشناسانند. بزرگساالن هم باید به کودکان کمک کنند تا درباره حقوق خود بیاموزند (به ماده 1 هم رجوع شود)

ماده 54-43 ( تمهیدات اجرایی): این مواد نحوه کار دولتها و سازمان های بین المللی همچون یونیسف را برای اطمینان از حمایت از حقوق کودکان مورد بحث قرار می دهند.

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment