ایران کارگر > اخبار > اخبار اجتماعی > میم مثل مین؛ مین مثل مرگ بر اثر انفجار در گوشه‌ای از مرزهای غربی کشور

میم مثل مین؛ مین مثل مرگ بر اثر انفجار در گوشه‌ای از مرزهای غربی کشور

انفجار مین
ایران – اجتماعی

میم مثل مین؛ مین مثل مرگ بر اثر انفجار در گوشه‌ای از مرزهای غربی کشور

مین مثل مرگ؛ روزهایِ بلاتکلیفی مدام

قربانیان مین سرنوشت دردناک دارند و سرنوشت کولبرانی که حین کار بر اثر انفجار مین مجروح شده‌اند؛ از آنهم دردناک‌تر است. کارگرانی زمین‌خورده و حادثه‌دیده که نه تنها مستمری جانبازی به آنها تعلق نمی‌گیرد بلکه دیگر نه می‌توانند کولبری کنند؛ نه می‌توانند کارگر فصلی ساختمان باشند و نه حتی قدرت دستفروشی دارند. می‌شود گفت از هستی ساقط شده‌اند.

میم مثل مین؛ مین مثل مرگ؛ مرگ مثل انفجار در بانه، سردشت،  سقز و یا مریوان، فرقی نمی‌کند؛ در گوشه گوشه‌ی مرزهای غربی کشور در هر لحظه انفجار می‌تواند رخ بدهد؛ در هر لحظه مینِ خنثی‌نشده‌ای می‌تواند منفجر شود و زندگی قربانی بی‌خبر از همه‌جا را تباه کند، به نیستی بکشاند.

در طی سالیان بعد از جنگ، قربانیان مین بسیارند و شرایط‌شان بسا با هم متفاوت باشد؛ اما در یک چیز مشترکند؛ همه آنها باید پس از انفجار، عمری را با دردها و آلام مصدومیت و محرومیت ناشی از آن، بسوزند و بسازند و خاموشی پیشه کنند.

این مصیبت برای کارگران و کولبران به مراتب دردناک‌تر است؛ برای آنها که هنگام کار در مزرعه یا بار بردن در مرزهای غربی کشور قربانی مین می‌شوند.

۱۶ میلیون مین خنثی نشده در کشور

وکیل دادگستری حسین احمدی نیاز که وکالت چند قربانی مین را در استان‌های غربی کشور برعهده دارد، در ارتباط با این احتمال سیاه می‌گوید: ۱۶ میلیون مینِ خنثی نشده و کشف نشده در کشور وجود دارد که گستردگی جغرافیایی آن مناطق جنگ‌زده غرب و جنوب کشور، یعنی آذربایجان غربی، کرمانشاه و کردستان و البته خوزستان را در بر می‌گیرد. این مین‌ها، هر لحظه و هر روز می‌توانند قربانی بگیرند.

این مین‌ها در مناطق پاکسازی نشده‌ی نظامی قرار دارند، اما توسط نزولات جوی یا گل و لای زمین جابجا می‌شوند و به مناطق مسکونی می‌آیند و دقیقا همین جابجایی است که بسیار خطرآفرین است.

احمدی نیاز ادامه می‌دهد، قربانیان مین چند دسته هستند؛ برخی از آنها مثل هفت کودکِ «نشکاشِ» مریوان که در مهرماه ۱۳۹۲ قربانی انفجار میـن‌های خنثی نشده در حیاط مدرسه شدند، افراد عادی، کودکان و رهگذران هستند؛ اما دسته‌ای دیگر از قربانیان مین که تعدادشان کم هم نیست، کارگران زمین‌های کشاورزی در روستاهای مرزی و کولبران هستند؛ این دسته دوم در حین تلاش برای امرار معاش و در زمان تردد در مناطق پرخطر دچار حادثه می‌شوند و معمولا نیز آسیب‌های جدی می‌بینند.

این وضعیت برای کولبران، دشوارتر است

احمدی‌نیاز معتقد است که فرقی نمی‌کند که کجا و چطور قربانی میـن می‌شوی؛ در اکثر موارد، به دلیل خلا قانونی و حمایتی، قربانیان میـن تنها می‌مانند و مجبور می‌شوند تا آخر عمر با دردهای ناشی از این حادثه بسوزند و دم برنیاورند؛ نه دیه مناسبی به آنها پرداخت می‌شوند و نه معمولا مستمری جانبازی به آنها تعلق می‌گیرد و البته وضعیت برای کولبرانی که قربانی مین می‌شوند، به خاطر ماهیت شغلی‌شان به مراتب دشوارتر است.

کولبران؛ آنها که هستی‌شان را سر نانِ بخورونمیرِ حداقلی گذاشته‌اند؛ آنها که قرار بوده برای حمل باری سنگین‌تر و طاقت‌فرساتر از حد تحمل هر انسانی به جز یک «کولبر» مستاصل، چندرغاز بگیرند؛ اما مینی ناغافل منفجر شده و حالا زخمی، مصدوم، شکسته‌دل و خانه‌نشین‌اند.

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment