ایران کارگر > اخبار > اخبار کارگری > قصه محرومیت‌های کارگران فصلی؛ از نی‌بری در خوزستان تا آجرپزی در تهران

قصه محرومیت‌های کارگران فصلی؛ از نی‌بری در خوزستان تا آجرپزی در تهران

کارگران فصلی
ایران – کارگری

قصه محرومیت‌های کارگران فصلی؛ از نی‌بری در خوزستان تا آجرپزی در تهران

کارگران فصلی به این دلیل که کارفرمای معینی ندارند و خود را به‌صورت اختیاری بیمه کرده‌اند، نمی‌توانند از مزایای مقرری بیکاری بهره‌مند شوند. و با اینکه آنها در فصول گرم و سرد سال و در فضای باز، در شرایط طاقت‌فرسا کار می‌کنند، فعالیتشان در ردیف مشاغل سخت و زیان‌آور قرار نگرفته تا به این اعتبار بتوانند زود‌تر از موعد بازنشسته شوند.

با تغییر فصل‌ها فعالیت کارگران فصلی و معیشت آن‌ها هم متحول می‌شود. برخی از آن‌ها در زمستان و برخی در تابستان کار‌هایشان رونق می‌گیرد. اگر برای کارگران ساختمانی و کشاورزان، تابستان‌ها زمان کسب روزی است، صیادان شمال کشور از آغاز پاییز تورهای خود را به دریا می‌اندازند. کارگران فصلی تنها ۳، ۶ تا ۸ ماه از سال مشغول به کار هستند و در باقی سال بیکار هستند یا روی به کارهای دیگری می‌آورند. این امر لطمات جبران ناپذیری را به سفره‌های کوچک آن‌ها وارد می‌کند. به کارگران فصلی در زمان شاغل بودن، کارگر روزمزد یا پاره‌وقت هم گفته می‌شود.

کارگران فصلی

با اینکه به صورت رسمی آماری از تعداد کارگران فصلی در کشور وجود ندارد؛ اما حداقل می‌توان از این مطمئن بود که گسترده جغرافیایی حضور آن‌ها وسیع و براساس طبیعت و بافت اقتصادی هر منطقه از کشور متفاوت است. برای نمونه در استان خوزستان باتوجه به وجود مزارع نیشکر، کار فصلی همچون نی‌بری در پاییز و اوایل تابستان رونق دارد. در استان کردستان و استان‌هایی که زمستان‌های سخت دارند نیز مشاغل ساختمانی فقط در بهار و تابستان رونق دارد. در مناطق مهاجرنشین همچون شهرستان قرچک در استان تهران، در تابستان‌ها کار در کوره‌های آجرپزی رونق دارد که اتفاقا کارگران شاغل در آن‌ها از محروم‌ترین اقشار جامعه هستند که معمولا پس از پایان فصل کار، به شهرها و روستاهای خود در نواحی مختلف کشور بازمی‌گردند. در شمال و جنوب کشور هم دریا خوان نعمت خود را برای صیادان در فصل‌هایی همچون بهار و تابستان که آبزیان بیشتر هستند، گسترده است.

کارگران فصلی

جدای از روزمزد بودن و مصائب معیشتی ناشی از ماهیت این مشاغل، می‌توان روی این نکته هم تاکید کرد که غالب کارگران فصلی باتوجه به نداشتن کارفرمای مشخص، از قراردادهای کار بی‌بهره هستند و توافق آن‌ها با کارفرمای موقتشان، فقط می‌تواند به صورت شفاهی باشد که این یعنی امنیت شغلی آنها در حد صفر است و کارفرما می‌تواند در ایام کار، هر زمان که مطلوبش باشد، عذر کارگر را بخواهد.

برای کارگران فصلی‌ از مزایای مزدی خبری نیست

قاعدتا در این شرایط از اضافه حقوق، پاداش، سنوات، عیدی، حق اولاد، حق مسکن، خواربار و حقوق قانونی دیگر هم خبری نخواهد بود؛ به اضافه اینکه نظام حمایت‌های بیمه‌ای هم برای این دسته از کارگران به درستی تعریف نشده‌ تا بتوانند از مزایای بازنشستگی و مستمری از کار افتادگی بهره‌مند شوند.

کارگران فصلی

حتی کارگرانی که برای مثال خود را از طریق سازمان تامین اجتماعی بیمه اختیاری کرده‌اند، تنها می‌توانند در فصولی که کار می‌کنند و درآمدی دارند، حق بیمه بپردازند. این امر موجب می‌شود در سابقه بیمه آن‌ها فاصله بیفتد و از روی ناچاری برای بازنشستگی بجای ۳۰ سال ۳۵ سال و یا حتی خیلی بیشتر بیمه‌پردازی داشته باشند.

از سویی کارگران فصلی به این دلیل که کارفرمای معینی ندارند و خود را به صورت اختیاری بیمه کرده‌اند، نمی‌توانند از مزایای مقرری بیکاری بهره‌مند شوند. در عین حال با اینکه کارگران فصلی در فصول گرم و سرد سال و در فضای باز، در شرایط طاقت فرسا، کارگران ساختمانی (کار در ارتفاع)، کارگران کوره پزخانه (تماس با حرارت مستمر کوره در تابستان)، کارگرانی نی‌بر خوزستان (کار در مزارع با رطوبت هوای ۹۰ درصد) و صیاددان (طوفان و خطر غرق شدن) کار می‌کنند تا امروز کار‌هایشان در ردیف مشاغل سخت و زیان‌آور قرار نگرفته است تا به این اعتبار حداقل بتوانند زود‌تر از موعد بازنشسته شوند.

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment