ایران کارگر > اخبار > اخبار کارگری > نزدیک شدن ایام عید و نگرانی کارگران از فاصله پر ناشدنی دستمزد و هزینه‌ زندگی

نزدیک شدن ایام عید و نگرانی کارگران از فاصله پر ناشدنی دستمزد و هزینه‌ زندگی

دستمزد کارگران و هزینه زندگی
ایران – کارگری

نزدیک شدن ایام عید و نگرانی کارگران از فاصله پر ناشدنی دستمزد و هزینه‌ زندگی

در حالیکه کمتر از دو ماه به ایام خرید عید باقی‌مانده است و نرخ تورم و دستمزد های حداقلی کارگران و مزدبگیران کم‌درآمد کشور، یارای همسانی با مخارج زندگی آنها را ندارد، این قشر از جامعه‌ ـ که به گفته کارشناسان رسمی، بیشتر از نیمی از جمعیت کشور را به خود اختصاص داده است ـ را نگران و در فکر فرو برده است.

نگران از اینکه عقربه پایان سال به شمارش افتاده و آنها چگونه خواهند توانست با یک دستمزد ناچیز و حقوق‌های معوقه، برای فرزندان خود اندک عیدی تهیه کنند. البته این تنها، بخشی از درد جامعه کارگری می‌باشد؛ چرا که آنها در باقی روزهای سال نیز وضعیتی بهتر از این نداشته و ندارند. یک گزارش رسانه‌ای، این روزها را به «روزهای تعیین سرنوشت» برای کارگران تشبیه کرده است. این گزارش با اشاره به ماده ۴۱ از قانون کار، وظیقه شورای عالی کار در افزایش حداقل دستمزد کارگران برای یکبار در سال را یادآور می‌شود. بر پایه این گزارش، تعیین این حداقلی دستمزد ، بایستی به نحوی باشد که یارای عقب زدن نرخ تورم و هزینه‌های بالای خانواده کارگران را داشته باشد.

اما با یک محاسبه ساده در این گزارش متوجه می‌شویم که«در فاصله زمانی سالهای۸۶ تا ۹۵ همیشه درآمد ناشی از حداقل مزد ناکافی بوده و نتوانسته حتی نیمی از هزینه‌های زندگی خانوار را پوشش بدهد». بنا بر این گزارش در سال۹۵ـ که باید آنرا یک سال طلایی برای کارگران، به حساب آورد ـ «حداقل درآمدی دستمزد یک کارگر مجردِ ساده و تازه استخدام شده [تنها] قادر بوده است ۲۹٪ هزینه‌های زندگی یک خانوار متوسط را پوشش دهد.» با توجه به قدرت پوشش ۲۱ درصدی برای بدترین سال که سال ۹۲ بوده است، ملاحظه می‌شود که بطور میانگین هزینه یک خانوار ۴ برابر درآمد یک کارگر می‌باشد.

دستمزد کارگران و هزینه زندگی
دستمزد کارگران و هزینه زندگی

این واقعیت که بطور رسمی در این گزارش به آن اشاره شده است، به تنهایی مشکلات و مصائب یک خانواده کارگری را در ایران به نمایش نمی‌گذارد. مشکلاتی که در پس اعداد و ارقام، مخفی مانده‌ است و یک قلم نرخ تورم و گرانی لجام گسیخته، بر آنها ضریبی بسا بیشتر از این را می‌زند. نرخ تورمی که بنا به همین آمار و ارقام از ۹٪ (در سال۹۵) تا ۳۴.۷٪ (در سال۹۲) نوسان داشته است.  ولی در نقطه مقابل آن، آهنگ افزایش دستمزد سالیانه کارگران بین ۹٪ تا ۲۵٪ بوده است.

گردآورنده این گزارش که خود را در این تناقض گرفتار می‌یابد، راه حل برون رفت از آن را اینچنین ذکر می‌کند که «نان‌آوران خانواده‌های مزدبگیر ناچار بوده‌اند در کنار این منبع درآمدِ حداقلی، از طریق انجام مشاغل دوم و سوم یا ورود به دیگر فعالیت‌های اقتصادی برای تامین هزینه‌های زندگی اقدام کنند.»

چیزی که این گزارش به سادگی از کنار آن رد می‌شود این است که یک کارگر حداقل بگیر چگونه با چهار شیفته کار کردن خواهد توانست این فاصله چهار برابری را پر کند. با توجه به ۸ ساعت زمان کار یک کارگر، اگر در یک فرض وهمی ۲۴ساعت شبانه روز را ۳۲ساعت قرار بدهیم،‌ آنگاه این کارگران با این شرط که همچون یک ربات یا ماشین نامستهلک، در ۳۲ ساعت آن شبانه روز فرضی، مستمر به کار اشتغال داشته باشند، خواهند توانست تنها، مخارج یک زندگی ساده خود را پوشش بدهند.

حال چنانچه این فرض نامتصور هم به گونه‌ای، جامه واقعیت به خود بپوشد، با توجه به خوشبینانه‌ترین نرخ آمار بیکاری که ۱۲.۶٪ گزارش شده است و رکود مبتلابه اقتصاد کشور، اینکه این کارگران چگونه خواهند توانست ۳ شغل یا ۳ شیفت کاری دیگر را در این مملکت پرآشوب و بی‌‌قانون بیابند، خود داستان دیگری است.

دستمزد کارگران و هزینه زندگی
دستمزد کارگران و هزینه زندگی

واقعیت‌ها و حقایقی که در سطور بالا به اجمال از نظر گذراندیم، کافیست تا هر فرد منصفی را به ریشه همه ناهنجارها و مجموعه خلاف‌کاری‌هایی که درردیف اعمال بزه تعریف شده‌اند، رهنمون سازد. اما از همه شگفت‌انگیزتر، اندیشه و چاره‌کار به غایت عقب‌مانده تنبیهی‌ای است که سالیان سال، از سوی اصحاب مدیریت نظام، از راس تا ذیل در این کشور پیاده گشته است. راه‌حل‌ پدیده‌هایی همچون سرقت، اعتیاد، قاچاقچی‌گری، فحشا، کلاهبرداری و… که اغلب با انگیزه برطرف کردن همین فاصله پر ناشده دستمزد ها و هزینه‌های زندگی نمود یافته‌اند، در جمهوری اسلامی در سایه دار و تازیانه و زندان نگاشته‌ و اجرا گشته است. شکی نیست که در دایره تکرار، پر حرفی پنداشته خواهد شود اگر بخواهیم از آن روی سکه این چاره‌اندیشی‌ها که چیزی جز اختلاس‌های میلیاردی از سوی مسئولان جمهوی اسلامی نبوده و نیست، نام ببریم. سرقت‌های سامان‌یافته‌ای که نام شیک اختلاس بر آن گذاشته‌اند. آن هم چه بسا بعنوان یک ترفند فقهی که مبادا آقایان و آقازادگان، مشمول قطع ید السارق و السارقة گردند.

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment