ایران کارگر > اخبار > اخبار کارگری > سرنوشت مزد ناچیز کارگران و مزدبگیران در سبد چانه زنی نجومی بگیران!

سرنوشت مزد ناچیز کارگران و مزدبگیران در سبد چانه زنی نجومی بگیران!

مزد کارگران
ایران – کارگری

سرنوشت مزد ناچیز کارگران و مزدبگیران در سبد چانه زنی نجومی بگیران!

برای کارگران دغدغه اصلی فارغ از اینکه نرخ سبد معیشت حداقلی چقدر تعیین می‌شود، این است که مزد آنان چقدر زیاد خواهد شد؟ و توان خریدی که تنزل شدید یافته، آیا روزی ارتقا خواهد یافت؟

براساس گزارشات رسیده، ۲۲ اسفند ماه سبد معاش حداقلی خانوارهای کارگری با توافق سه ضلع مثلث چانه‌زنی‌های مزدی چیزی حدود دومیلیون و ششصد و هفتاد هزار تومان تعیین شد.

در مقایسه عدد دقیق سبد معاش امسال و  محاسبات سال گذشته‌ی سبد با هم،  مشخص می‌شود سبد معاش امسال، صد و هشتاد هزار و هشتصد تومان بیشتر از سال گذشته تعیین شده‌است. تفاوت رقمی که مشخص نیست در مذاکرات مزدی هیچ نتیجه عینی و ملموسی داشته باشد.

اما سال گذشته، علیرغم توافق سه‌جانبه بر نرخ نهایی سبد که برای اولین بار در دهه‌های گذشته حاصل شد، بازهم تعیین مزد با چانه‌زنی بر سر نرخ تورم رسمی و اعلامی انجام شد؛ به عبارتی در آخرین روزها، سبد معاش حداقلی (که بسیار هم حداقلی مصوب شده بود) در کشوهای میز مذاکرات جا ماند.

با این وجود برخی از فعالان کارگری بر این باورند همین که دولت و کارفرمایان مجبور به قبول واقعیت‌های معیشتی کارگران شده‌اند و پای سبدی را امضا زده‌اند که رقم‌اش بیش از دوبرابر دستمزد است، خود گام مثبتی است چراکه طرف‌های مقابل با امضایی که زده‌اند، قبول کرده‌اند که حق کارگران دو برابر چیزی است که به آنها می‌پردازند و اذعان کرده‌اند که در تامین نیازهای حداقلی و اولیه‌ی بیش از نیمی از جمعیت کشور (کارگران و به تبع آنها بازنشستگان) ناتوان مانده‌اند.

برای بسیاری از فعالان کارگری، قضیه را نمی‌توان به همین سادگی جمع‌بندی کرد و از کنارش گذشت. به عقیده آنها تنها چیزی که اهمیت دارد، تاثیر عملی و ملموس مذاکرات مزدی در زندگی کارگران است. درنهایت، اینکه توانِ بالقوه‌ی مزدی چقدر است به اندازه توانِ بالفعل مزد اهمیت ندارد؛ به عبارتی اینکه دستمزد چقدر باید باشد بسیار کم‌اهمیت‌تر از این است که در عمل چقدر هست.

یک فعال کارگری و دبیر سابق انجمن صنفی کارگران معدن چادرملو، بهرام حسنی‌نژاد در ارتباط با رقم سبد معیشت می‌گوید: چه فرقی می‌کند؛ اصلاً عدد سبد را اعلام کنند چهار میلیون تومان؛ در زندگی منِ کارگر چه تاثیری دارد؟ من هنوز نفهمیده‌ام این همه هیاهو، این اندازه چالش‌های مذاکراتی بر سر سبدی که در نهایت قرار نیست مزد را تعیین کند، چه فایده‌ای دارد؟

این فعال کارگری می‌گوید: البته این را که اگر روی کاغذ «آنها» را به امضا برای حق‌مان بکشانیم، کم اهمیت نیست، قبول دارد؛ اما دغدغه اصلی خود را سطح زندگی واقعی مردم می‌داند و می‌گوید: این قیمت، این رقمِ دو میلیون و ششصد و اندی تومان زمانی ارزش دارد که اجرایی بشود؛ که در زندگی کارگران، در پولِ جیب‌شان، در نان سفره‌شان، تاثیر بگذارد؛ وگرنه هیچ بار ارزشی‌ای ندارد.

وی تاکید می‌کند؛ این عدد سبد معیشت، هنوز هم واقعی نیست؛ هنوز هم بسیار کمتر از حداقل‌های ضروریِ زندگیِ یک کارگر شهری است؛ نه تنها در کلانشهرها بلکه در شهرهای متوسط و کوچک هم جوابگو نیست.

حسنی‌نژاد، اعتقاد دارد که مهمتر از رقم سبد، ارائه برنامه‌ای برای رسیدن مزد به سبد است؛ اینکه طرف‌های مقابل به قبول چنین برنامه‌ای تن بدهند، نیاز به مبارزه و «کنش جمعی» کارگران دارد.

بهرام حسنی‌نژاد در ادامه صحبت‌هایش می‌گوید: « اگر هرسال سبد را یک رقم حداقلیِ تا حدودی قابل قبول تعیین کنند ولی این عدد نه یکباره و نه در طی یک برنامه‌ی کوتاه‌مدت در تعیین دستمزد درنظر گرفته شود و نه نتیجه عملی برای کارگر داشته باشد، فقط حمل بر فرافکنی خواهد شد؛ یعنی امر مشتبه می‌شود که نمایندگان کارگران چانه می‌زنند و چانه می‌زنند فقط برای رسیدن به این عدد؛ فقط برای دور کردن اعتراضات؛ و این یعنی فرافکنی…. »

فعال کارگری بهرام حسنی‌نژاد، به جد عقیده دارد شرایط به گونه‌ای پیش رفته که مردمِ مزد بگیر به هیچ‌وجه نمی‌توانند زندگی کنند؛ دست‌شان لای دراست؛ سفره‌شان خالی‌ست. او می‌گوید مردم آه در بساط ندارند…

و مگر در جمهوری اسلامی کسی یا مقامی یا ارگانی هست که به وضعیت اسفبار معیشت کارگران و مزدبگیران اشراف نداشته باشد؟

راستی چگونه است که نمایندگان مجلس برای حقوق بالای ۱۰ میلیون ( غیراز انواع درآمدهای جانبی) می زنند اما دستمزد کارگران زحمتکش با یک خانواده فقط ماهی ۹۳۰ هزار تومان است و همین هم چندماه به چندماه پرداخت نمی‌شود. این از عدم اطلاع نیست، این اعتقاد به برده داری در قرن بیست و یکم است. حاکمیتی که می‌خواهد زنان در سده‌های قبل زندگی کنند. کارگران و مزد بگیران در هزاره‌های پیش و . . . اما آقازاده‌هایشان در فرنگ در بهترین امکانات قرن بیست و یکم خوش بگذرانند.

این وضعیت نه با چانه زنی برای سبد معیشت و نه اطلاع رسانی و چانه زنی برای تثبیت حداقل دستمزد. بلکه باید متحد شد و اعتصاب و اعتراض کرد تا ریش و ریشه ظلم از خاک ایران کنده شود.

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment