ایران کارگر > اخبار > اخبار کارگری > فرضیه فاجعه‌بار «تعدیل و کاهش دستمزد کارگران بعنوان راه مقابله با رکود اقتصادی»

فرضیه فاجعه‌بار «تعدیل و کاهش دستمزد کارگران بعنوان راه مقابله با رکود اقتصادی»

دستمزد کارگران
ایران ـ کارگری

فرضیه فاجعه بار «تعدیل و کاهش دستمزد کارگران بعنوان راه مقابله با رکود اقتصادی»

بسیاری از کارشناسان بر این باورند که تقویت جایگاه اقتصادی و اجتماعیِ نیروی کار از کلیدهای حل معضل رکود و نابسامانی اقتصاد است.

در حالیکه افزایش مشکلات واحدهای صنعتی در سال‌های اخیر زبان‌زد همگان بوده،  رکود و در پی آن توقف موقت یا دائم خطوط تولید، همچنان بر سر صنعت کشور سایه انداخته است. آمار ۱۵ تا ۲۰درصدی واحدهای صنعتی راکد و رشد منفی بخش‌هایی مثل تولید ابزار و ماشین‌آلات یا پوشاک و منسوجات، همه و همه بیان‌گر تداوم رکود بخش مولد و صنعتی اقتصاد ایران است. تجربه ثابت کرده که اولین واکنش به چنین رکودی، تعویق پرداخت دستمزد و حقوق و درنهایت، اخراج و تعدیل نیروی کار است. به‌عبارت بهتر در ایران این کارگران هستند که نوک پیکان استثمار ناشی از رکود اقتصادی، آنها و زندگی خانواده‌شان را نشانه رفته است.

یک فعال کارگری با رد دیدگاهی که هزینه‌ بالای نیروی کار و وضعیت قراردادها در قانون کار را عامل مشکلات صنایع جا می‌زند، با بیان آماری اظهار کرد: تا سال ۸۳ سهم کارگران از هزینه‌های تولید صنایع ۱۲درصد بود که این رقم طی یک دهه کاهش یافته و  در سال ۹۴ حدود ۶ درصد محاسبه شده که حاکی از نصف شدن این سهم است. پس قطعاً سهم هزینه‌ای دستمزد و استخدام کارگران -که به نسبت اغلب کشورهای جهان پایین است- نسبتی با عوامل رکود ندارد.

وی با تاکید بر اینکه متاسفانه دولت‌ها و کارفرمایان آنقدر که نیروی کار را به عنوان مشکل درنظر می‌گیرند، عوامل دیگر رکود صنعت مانند افزایش قیمت حامل‌های انرژی و افزایش هزینه‌های تسهیلات بانکی را لحاظ نمی‌کنند، ادامه داد: متاسفانه در سال‌های اخیر برخی کارشناسان اقتصادی به برخی کارفرمایان آدرس غلط می‌دهند و برعکس برخی کارفرمایان نیز با این باور غلط که کاهش سهم سفره کارگران مشکل تولیدشان را حل می‌کند، این ایده را رواج می‌دهند که برای مقابله با رکود صنعت، باید اشتغال و دستمزد کارگران را مورد هجمه قرار داد. اما این باور غلط و غیرعلمی باعث این واکنش غلط می‌شود که برای مقابله با کاهش نرخ رشد،  تعدیل نیروی کار در دستور قرار می‌گیرد.

قربانیان همیشگی، کارگران

از سوی یک فعال کارفرمایی گفته شده است که این یک واقعیت است که هزینه نیروی کار در واحدهای کارخانه‌ای و بنگاه‌ها چندان تاثیرگذار نیست و مشکل اصلی ما این است که صنعت‌مان یک صنعت وابسته به واردات مواد اولیه و ماشین‌آلات است.

وی معتقد است که صنعت ایران یک صنعت وابسته به صنایع خارجی است؛ زیرا بسیاری از ماشین‌آلات صنعتی، سیستم‌های کنترلی و از همه مهم‌تر مواد خام فرآوری شده و غیرفرآوری‌شده‌ آن‌ها از خارج وارد می‌شود و این یکی از مهم‌ترین پاشنه‌های آشیل صنایع کشوری است.

او مشکل صنایع ما را ریشه‌ای‌ می‌داند و می‌گوید که ما راهی را در بخش صنعت طی نیم قرن اخیر در پیش گرفتیم که اشتباه بوده‌ است. همچنین مشکل دیگر مدیریت واحدهای صنعتی کشور آموزش‌نیافتگی(بخوانید بی‌سوادی) مدیران و کارفرمایان است. یکی از مشکلاتی که باعث شده بسیاری از ظرفیت‌های صنعتی کشور ازجمله در فلزات، سیمان، پتروشیمی و بسیاری از صنایع غذایی و غیرغذایی مغفول بماند، فقدان توان بازاریابی و مدیریت بازرگانی و عدم توجه به بازارهای خارجی است که این موضوع به بی‌استفاده ماندن ظرفیت‌های واحدهای صنعتی می‌انجامد.

موضوع پر مناقشه دیگر پایین بودن بهره‌وری و بالابودن ضایعات در بخش تولید صنعتی می‌باشد. یکی از مشکلاتی که کیفیت مدیریت واحدها را پایین آورده، عدم وجود علم و آگاهی در میان سهام‌داران بخش خصوصی و معیارهای سلیقه‌ای و رابطه‌ای در میان هیئت امنای شرکت‌های دولتی در انتخاب مدیرعامل‌هاست که موجب شده فاقد مدیران لایق در این حوزه باشیم.

البته در صدر همه مشکلات باید به  مواردی مانند حبس ارز ارزان در خارج کشور، استفاده از رانت در تسهیلات بانکی و کم‌اظهاری در تبادلات گمرکی در میان اکثر مدیران شرکت‌های بزرگ کشور، اشاره کرد. مشکلاتی از قبیل صنعت وابسته، فقدان دانش مدیریتی و نگاه رقابتی برون‌گرا، بوروکراسی دولتی، فساد و قاچاق وجود دارد و در این میان نیروی کار هیچ تقصیری ندارد؛ اما دولت و مدیران که گویا تنها زورشان به کارگر رسیده، تنها با تعدیل نیرو و سرکوب دستمزد، به کارگران فشار می‌آورند.

به کانال تلگرام ایران کارگر بپیوندید    https://t.me/IranKargar96

مطالب مرتبط

كامنت گذارى

Comment